Περίοδος Καποδίστρια Όθωνα

ΟΨΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΣΤΟΝ OΘΩΝΑ

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ 1828-1831

Ο Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 10(27 νέου ημερολογίου) Φεβρουαρίου του 1776, και δολοφονήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1831. Υπήρξε Έλληνας διπλωμάτης και υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας, και μετέπειτα πρώτος κυβερνήτης του Σύγχρονου Ελληνικού Κράτους κατά τη μεταβατική περίοδο 1827-1831. Προώθησε μια σειρά από εκσυγχρονιστικά μέτρα για τη βελτίωση της χώρας. Ο Καποδίστριας ως προς την ιδέα για την έναρξη της επανάστασης δεν υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της. Θεωρούσε πως η επανάσταση και ο υπόδουλος ελληνισμός δεν ήταν σε θέση να εμφυσήσουν τις ιδεολογικές ιδέες του διαφωτισμού. Επίσης πίστευε πως οι συνθήκες ήταν οι πλέον ακατάλληλες χρονικά, ο λόγος η απραξία της Ευρώπης για αρωγή ειδικότερα της Αυστρίας – Γερμανίας όπου σημαντικό ρόλο διαδραμάτιζε ο Καγκελάριος Μέτερνιχ ο οποίος κατηγορούσε ευθέως την προκήρυξη της επανάστασης στα ευρωπαϊκά σαλόνια.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΠΡΩΤΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ 1828-1831

Η διπλωματική κίνηση των ευρωπαϊκών δυνάμεων το καλοκαίρι του 1827 επισφραγίστηκαν με τη Συνθήκη του Λονδίνου στις 24 Ιουλίου του 1827 καθώς επιβεβαίωσαν τη συμφωνία για την πρόθεση τους να μεσολαβήσουν στην επικίνδυνη αστάθεια του ελληνικού χώρου, με πρόθεσή να υπάρξει τερματισμός της εμπόλεμης κατάστασης Ελλάδας – Οθωμανικής Πύλης .
Συμμαχικές δυνάμεις Βρετανών, Γάλλων και Ρώσων, με επικεφαλής τον ναύαρχο Κόδριγκτον τον Γάλλο Δεριγνύ και τον Ρώσο ναύαρχο Χέυδεν, οι συμμαχικοί στόλοι κατέπλευσαν στο κόλπο του Ναυαρίνου με σκοπό την αποχώρηση του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου του Ιμπραήμ πασά, όμως παρόλη την διεξαγωγή της ναυμαχίας που διεξήχθη στις 8 Οκτωβρίου του 1827 δεν έφερε τα αναμενόμενα αποτελέσματα, και ειδικότερα η βρετανική κυβέρνηση ενοχοποίησε τους ναυάρχους ότι ξεπέρασαν τα επιτρεπτά όρια και η κατάσταση διογκώθηκε περισσότερο. Η οθωμανική πύλη από πλευράς της δεν υποχωρούσε έτσι το διπλωματικό παρασκήνιο συνεχίστηκε. Επιπλέον και οι υπόλοιπες επαναστάσεις που διενεργούνταν σε θάλασσα και στεριά δεν κατέστησαν εφικτό να αποδώσουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, η μόνη θετική έκβαση ήταν η άφιξη του Καποδίστρια στην Ελλάδα. Ο Ιωάννης Καποδίστριας αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό την άφιξη του καθόσον θα αναλάμβανε την εξουσία σε ένα κράτος που απουσίαζαν οι οικονομικοί πόροι και οι διοικητικές προϋποθέσεις για μια αποτελεσματική διακυβέρνηση. Η κρατική μηχανή ήταν όχι μόνο ανύπαρκτη, αλλά αυτή καθ’ αυτή η ιδέα του κράτους είχε διαβρωθεί από τους εσωτερικούς διαξιφισμούς.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας έφτασε στην Ελλάδα ύστερα από την Γ’ Εθνική Εθνοσυνέλευση στην Τροιζήνα με πρωτοβουλία του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, ο οποίος απέστειλε υπόμνημα στον Δημήτριο Υψηλάντη με την προτροπή να θέσει υπό τη κεφαλήν του ελληνικού κράτους τον υπουργό εξωτερικών της Ρωσίας Ιωάννη Καποδίστρια ως κυβερνήτη της χώρας για μια επταετία. Σημαντικό ρόλο στην ιδέα να κληθεί έπαιξε ο υπουργός εξωτερικών της Αγγλίας Στράτφορντ Κάνιγκ παρ’ όλο που η ενέργεια του αυτή θεωρήθηκε κατά κάποιο τρόπο ήττα του Βρετανικού κράτους, καθώς ο Καποδίστριας φίλα προσκείμενος προς την τσαρική αυτοκρατορία έθετε προβληματισμούς στη βρετανική Αυτοκρατορία κατά πόσο ήταν διατεθειμένος να ακολουθήσει την πολιτική στρατηγική που προσδοκούσε το Αγγλικό κράτος. Έτσι στις 18 Ιανουαρίου αποβιβάστηκε στο Ναύπλιο και μετέπειτα στη Αίγινα όπου ανακοίνωσε πως νέα πρωτεύουσα ορίζεται το Ναύπλιο και όχι το υπάρχον νησί.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Πρώτος στόχος ήταν να ενισχύσει την κυβερνητική εξουσία, και να διασφαλίσει την αποδοχή από τις αντίπαλες φατρίες. Συγκέντρωσε στο πρόσωπό του όλους τους διοικητικούς θεσμούς, εκτελεστική και νομοθετική εξουσία προκαλώντας με αυτή την ενέργειά του αντιδράσεις στην τάξη των προυχόντων.
Ως κυβερνήτης προώθησε μια σειρά από μεταρρυθμιστικά έργα με σκοπό την αναδιοργάνωση και ανασύνταξη του ελληνικού κράτους, όπως αλλαγή στο νομικό πλαίσιο, και στον κώδικα δικονομίας, αναδιοργάνωση των στρατιωτικών σωμάτων με τη δημιουργία της Σχολής των Ευελπίδων, ενώ χώρισε την Ελλάδα σε διοικητικές περιφέρειες. Μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους έκοψε το πρώτο νόμισμα της χώρας, τον Φοίνικα. Ίδρυσε το Εθνικό Νομισματοκοπείο και τη Γεωργική Σχολή στη Τίρυνθα. Στον τομέα της οικονομίας ίδρυσε την Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα, η οποία πτώχευσε σε σύντομο χρονικό διάστημα λόγω της εκμετάλλευσης του δημόσιου χρήματος των καταθετών. Στον θαλάσσιο χώρο κατέστειλε την πειρατεία στο Αιγαίο. Τον Μάιο και τον Ιούνιο του 1829 με τη συνέλευση στο Άργος ιδρύθηκε η Γνωμοδοτική Γερουσία καθώς και τα έξι πρώτα υπουργεία και τέθηκε η βάση του εκπαιδευτικού συστήματος στη χώρα.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Ο Ιωάννης Καποδίστριας όντας ένας άνθρωπος μυημένος στην ευρωπαϊκή διπλωματία και επηρεασμένος από τη πεφωτισμένη δεσποτεία της Ευρώπης, θεωρούσε τον εαυτό του ως έναν μόνιμο κυβερνήτη του ελληνικού κράτους. Ερχόμενος στην Ελλάδα αρνήθηκε να υποταχθεί στις εντολές των ευρωπαϊκών δυνάμεων που είχαν εντάξει ελληνικές περιοχές υπό την κηδεμονία τους όπως τον Μοριά και τις Κυκλάδες. Μέρος του ελλαδικού χώρου υπό βρετανική κατοχή περιόριζε αυτόματα τα σύνορα του ελληνικού κράτους, έτσι ο ίδιος διόρισε διοικητή της Στερεάς Ελλάδας τον αδερφό του Αυγουστίνο Καποδίστρια και ταυτόχρονα ιδρύει τακτικό στρατό με σκοπό να κηρύξει επανάσταση στην οθωμανική αυτοκρατορία.
Ο Καποδίστριας γνωρίζοντας την αποστροφή που είχε ο ευρωπαϊκός χώρος προς τον ίδιο στην συνδιάσκεψη για να οριστεί ο νέος μονάρχης του ελληνικού έθνους ο ίδιος προτείνει τον Βέλγο βασιλιά Λεοπόλδο τον Α’, όμως ο ίδιος αρνείται το στέμμα διότι απαιτούσε να υπάρξει αλλαγή των ελληνικών συνόρων και να έρθει ο ίδιος σε διαπραγματεύσεις με την Ευρώπη. Ωστόσο η άρνηση του Λεοπόλδου προσωπικά βοήθησε τον ίδιο τον Καποδίστρια καθόσον η αλλαγή συνόρων θα έπαυε αυτομάτως από τη θέση του τον αδερφό του.
Επίσης ο Καποδίστριας ως προς την εξωτερική του πολιτική στον οικονομικό τομέα προέβη σε οικονομική συμφωνία με την Ρωσία και τη Γαλλία για παροχή δανείου προς το ελληνικό κράτος.

ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΗ - ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

Ο Ιωάννης Καποδίστριας παρ’ όλο που ορίστηκε ομόφωνα από την Εθνοσυνέλευση του ελληνικού κράτους δεν έγινε από όλους αποδεκτός, ιδιαίτερα από τα κράτη της Αγγλίας και της Γαλλίας τα οποία λόγω της άφιξής του καθώς ο ίδιος είχε διατελέσει υπουργός των εξωτερικών της Ρωσίας και λόγω της στενής σχέσης, με τη Ρωσία, οι υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες κινδύνευαν να βγουν έξω από το γεωπολιτικό έλεγχο στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο Καποδίστριας όντας αντιπρόσωπος της τσαρικής αυτοκρατορίας, του απέδωσαν κατηγορίες δεσποτισμού παρά τις όποιες ενέργειές του για την βελτίωση του κράτους. Ο δανεισμός της χώρας εκείνη την περίοδο για την ανασύνταξη του κράτους ώθησε μεγάλο μέρος των καπεταναίων των νησιών, να ζητήσουν από τον Καποδίστρια οικονομικές ενισχύσεις για την απώλεια του ναυτικού τους στόλου κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Η πρόταση απορρίφθηκε εξαιτίας της δεινής οικονομικής κατάστασης στην οποία βρισκόταν η χώρα και αδυνατούσε να παράξει οποιαδήποτε οικονομική στήριξη.
Επίσης ο Καποδίστριας με την αποχώρηση των Οθωμανών από διάφορες περιοχές θέλησε να παραμείνουν τις εθνικές γαίες στην κυριότητα του ελληνικού κράτους ώστε να μετατραπεί η χώρα σε μια κανονική σταθερή πολιτεία μικροϊδιοκτητών και αφετέρου να εξασφαλίσει τη δική του εξουσία. Η κατάσταση αυτή έφερε διχοστασία και ένα σύνολο πολιτών με επικεφαλής την περιοχή της Ύδρας η οποία τώρα θα ήταν αναγκασμένη να πληρώνει φόρους σε κάθε λιμάνι με επικεφαλής την οικογένεια των Μαυρομιχάληδων. Η αντιπολίτευση κατέφυγε για βοήθεια στις χώρες της Αγγλίας – Γαλλίας οι οποίες θεωρούσαν εχθρό τον κυβερνήτη λόγω της στενής σχέσης με την Ρωσία. Η κατάσταση αρχισε να παρεκκλίνει, οι επαναστάτες εναντιώθηκαν κατά της νόμιμης κυβέρνησης, έπειτα όμως από παρέμβαση των ξένων δυνάμεων η κατάσταση ομαλοποιήθηκε.
Ωστόσο από τις ταραχές που δημιουργήθηκαν η Ευρώπη με διάβημα που έστειλε προς τον Καποδίστρια τον όρισε να καταστείλει την επανάσταση φοβούμενη εσωτερική αποσύνθεση στο κράτος και ανασύνταξη των Οθωμανών για πιθανές συγκρούσεις. Έτσι ο Ιωάννης Καποδίστριας αποφάσισε να θέσει τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη σε κατ’ οίκον περιορισμό, απόφαση που δυσαρέστησε μεγάλο τμήμα του κόσμου. Η ίδια η οικογένεια θεώρησε υπεύθυνο τον Καποδίστρια με αποτέλεσμα να οργανώσουν την δολοφονία του με υπαίτιους τον Κωνσταντίνο και Γεώργιο Μαυρομιχάλη καθώς τον δολοφόνησαν στις 9 Οκτωβρίου του 1831 έξω από τον Ι. Ν. Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο. Μετά τον θάνατο του Καποδίστρια κυβερνήτης ορίστηκε ο αδερφός του Αυγουστίνος Καποδίστριας μέχρι τον Μάρτιο του 1833.
Ακολούθησε ένας εμφύλιος πόλεμος μεταξύ καποδιστριακών αφενός και των διάφορων πολιτικών φατριών αφετέρου, δεν έπαψε η διχόνοια παρά μόνον όταν κατέφθασε στην Ελλάδα ο Όθωνας πρώτος βασιλιάς του σύγχρονου ελληνικού κράτους το 1833.

ΟΘΩΝΑΣ ΠΡΩΤΟΣ ΒΑΣΙΛΕΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣΠΕΡΙΟΔΟΣ 1832-1864

Ο Οθωνας έφτασε στην Ελλάδα στις 25 Ιανουαρίου του 1833. Ένα χρόνο νωρίτερα με την Συνθήκη του Λονδίνου το 1832 είχε εκλεγεί με την σύμφωνη γνώμη ελλήνων και ξένων δυνάμεων να είναι ο πρώτος μονάρχης του σύγχρονου ελληνικού κράτους.
Με την έλευση του ‘Οθωνα στην Ελλάδα ένα μέρος σημαντικών προβλημάτων είχαν λυθεί από τον Ιωάννη Καποδίστρια όπως οριοθέτηση των εδαφικών συνόρων, καθώς και τα εξωτερικά σύνορα με την σύμφωνη γνώμη των Μεγάλων Δυνάμεων. Ο Οθωνας όντας ανήλικος να κυβερνήσει ορίστηκε μία τριμελής αντιβασιλεία - αντικαγκελαρία από τον πατέρα του Οθωνα Λεοπόλδο. Μέλη της αντιβασιλείας ορίστηκαν ο κόμης ‘Αρμανσμπεργκ, ο Λουδοβίκος Μάουερ και ο φιλέλληνας ‘Ευντεκ. Πρωταρχικός στόχος της αντιβασιλείας ήταν να επέλθει η ειρήνευση και η τάξη στο κράτος, έτσι Βαυαροί κρατικοί λειτουργοί εισχώρησαν στον κρατικό μηχανισμό σε διοικητικές θέσεις αποξενώνοντας τους έλληνες, προσδοκώντας να κυριαρχήσουν στις κρατικές δομές. Επίσης δημιουργήθηκε βαυαρικός τακτικός στρατός ώστε να επεμβαίνουν σε περίπτωση απειθαρχίας των ελλήνων. Προσπάθησαν να προσκολλήσουν στο κόμμα του Καποδίστρια και να αναζητήσουν οπαδούς κυρίως στο Αγγλικό κόμμα και στον Ιωάννη Κωλέττη, ενώ απέκλεισαν το κόμμα των Ναπαίων (Όνομα του Ρωσικού κόμματος από τον Κερκυραίο Νάπα) και προέβησαν σε φυλάκιση αξιωματικών προσκείμενων στο Καποδίστρια, όπως τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη όπου είχαν αποφασίσει γι’ αυτόν θανατική καταδίκη που όμως ύστερα από την λαϊκή εξέγερση που πραγματοποιήθηκε πήραν πίσω την διαταγή.
Μπορούμε να πούμε πως η αντιβασιλεία έκανε λανθασμένες ενέργειες. Έγινε ένας πυρήνας του κρατικού μηχανισμού που εξασθένισε τα ασθενέστερα πολιτικά κόμματα και ειδικότερα το ρωσικό κόμμα το οποίο ήταν προσκείμενο στις ιδέες του Καποδίστρια. Βέβαια προσπάθησε να απαλλαγεί και από τα πιο δυνατά κόμματα όπου σε αυτά ηταν πρεσβευτές ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και ο ΣπυρίδωνΤρικούπης.
Ωστόσο η κατάσταση που είχαν δημιουργήσει έφερε την πρώτη επανάσταση στη Μάνη καθώς θέλησαν να καθυποτάξουν την περιοχή, έτσι μελη της Αντιβασιλείας αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Βαυαρία. Το 1835 με την ενηλικίωση του ‘Οθωνα και την ανάληψη του θρόνου γίνονται κάποιες ανακατατάξεις στους κρατικούς θεσμούς.
• Κατάργηση της θέσης του Αντικαγκελαρίου και ορίζεται ο θεσμός του Αρχιγραμματέα.
• Καθιέρωση τον θεσμό της μικρής γαιοκτησίας.
• Ίδρυση Συμβουλίου της Επικρατείας.
• Δημιουργείται η πρώτη ελληνική φάλαγγα στα πρότυπα της ρωμαϊκής οπλιτικής φάλαγγας, αλλά λόγω της οικονομικής δυσχέρειας του κράτους δεν ανάλαβε ποτέ επίσημα εκτελεστικά καθήκοντα.
• Ίδρυση του πανεπιστημίου Αθηνών (Οθώνιο Πανεπιστήμιο)
• Σχηματισμός της Εκκλησίας της Ελλάδας σε αυτοκέφαλη.
• Πρωτεύουσα του νέου κράτους ορίζεται η Αθήνα

Ο ‘Οθωνας μετά την ενηλικίωση του κυβέρνησε τη χώρα δεσποτικά. Η δυσαρέσκεια του λαού ήταν έντονη και μεγάλο ρόλο έπαιξαν τα πολιτικά κόμματα, τα οποία συνεχώς τον έφερναν σε πολιτικές αντιπαραθέσεις. Ο ίδιος θα λέγαμε δεν ήταν ένας μονάρχης όπου θα μπορούσε να κυβερνήσει μια χώρα που είχε σημαντικά προβλήματα να επιλύσει, επίσης το νεαρό της ηλικίας, αλλά και το ότι δεν είχε εκπαιδευτεί στη χώρα του για να ασκήσει το αξίωμα του μονάρχη, καθώς ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βασιλιά Λεοπόλδου τον καθιστούσε αυτομάτως αδύναμο να παίρνει σωστές αποφάσεις για το κράτος.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ 3ης ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1843

Η δυσαρέσκεια του κόσμου, αλλά και η επέμβαση των Ευρωπαϊκών δυνάμεων απαιτούσαν από τον ‘Οθωνα να τους παραχωρεί τη δικαιοδοσία του Συντάγματος, δηλαδή κατάλυση της βασιλευόμενης μοναρχίας σε συνταγματική μοναρχία. ο ίδιος αρνούμενος να ενδώσει στις απαιτήσεις των ευρωπαϊκών χωρών οδήγησε τον ελληνικό λαό να στραφεί εναντίων του με αποτέλεσμα τη νύχτα της 3ης Σεπτέμβριου του 1843 να καταληφθούν τα βασιλικά ανάκτορα. Το κίνημα ήταν υποκινούμενο από τον Μακρυγιάννη ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε φρούραρχος και σχημάτισε νέα κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ανδρέα Μιαούλη. Μια επιτροπή ζήτησε από τον ‘Οθωνα να προκηρύξει εκλογές οι οποίες διενεργήθηκαν Οκτώβριο-Νοέμβριο και οδήγησε στη συγκρότηση της Εθνικής Συνέλευσης του 1843. Ο ‘Οθωνας παραχώρησε το σύνταγμα στη νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, όμως δεν συμφώνησε με κάποιους όρους που του είχαν θέσει, αλλά με την πίεση των ξένων δυνάμεων υποχώρησε και ουσιαστικά έχουμε το τέλος της απόλυτης μοναρχίας στην Ελλάδα καθώς περάσαμε στην Συνταγματική Μοναρχία.
Σκοπός της Συνταγματικής Μοναρχίας ήταν η διατήρηση της μοναρχίας, αλλά με περιορισμούς από το σύνταγμα. Η Ρωσία είχε αντίθετη γνώμη προς αυτή την κατεύθυνση φοβούμενη διαχωρισμό της χώρας. Στο νέο πολίτευμα ο ρόλος του ‘Οθωνα περιορίστηκε καθώς μοιράστηκε ανάμεσα στη βουλή και στη Γερουσία. Επιπλέον με το σύνταγμα της 3ης Σεπτεμβρίου ορίστηκε στη Ελλάδα ο Ορθόδοξος Χριστιανισμός ως επίσημη θρησκεία. Η εκκλησία της Ελλάδος ενώνεται με το πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά παραμένει αυτοκέφαλη χωρίς να ορίζεται από το πατριαρχείο. Τέλος στο θέμα της διαδοχής του θρόνου θεσπίζεται νόμος που υποχρεώνει τον διάδοχο να είναι γεννημένος στο ελληνικό κράτος και χριστιανός ορθόδοξος.
Μετά το τέλος του κριμαϊκού πολέμου οι πολιτικοί αρχηγοί των κομμάτων αποσύρθηκαν από το πολιτικό γίγνεσθαι και ξεκινάει μια περίοδος μετασχηματισμού του κράτους με την ανάδειξη της αστικής τάξης. Επιπροσθέτως το γεγονός πως ο ‘Οθωνας δεν μπορούσε να αποκτήσει απογόνους έστρεψε ένα μέρος των πολιτών εναντίον του. Ομοίως και ο τύπος της εποχής αποδοκίμαζε το πρόσωπο του μονάρχη με αποτέλεσμα την ενίσχυση της αντιπολίτευσης. Ο ίδιος βλέποντας την όλη κατάσταση που είχε δημιουργηθεί οδηγήθηκε σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης το 1859 και κερδίζει τις εκλογές. Ωστόσο η αντιπολίτευση παρεμβαίνει κάνοντας λόγο για παρεμβάσεις υπέρ των υποψήφιων και της υπάρχουσας κυβέρνησης και αναγκάζει τον ‘Οθωνα να διενεργήσει ξανά εκλογές μέσα σε δυο χρόνια το 1861. Όμως η απόπειρα δολοφονίας της Βασίλισσας Αμαλίας πυροδοτεί την ήδη τεταμένη ατμόσφαιρα με αποτέλεσμα την άμεση παρέμβαση των ευρωπαϊκών δυνάμεων. Ο ‘Οθωνας καλεί τη αντιπολίτευση να προβεί σε σχηματισμό κυβέρνησης εκείνη όμως απαιτεί αλλαγές στο σύνταγμα όπως

• Να τηρούνται αυστηρά οι νόμοι του συντάγματος
• Οι υπουργοί να επιλέγονται μόνο από τον πρωθυπουργό
• Αλλαγή στο σώμα της Γερουσίας
• Δημιουργία Εθνοφυλακής
• Κατοχύρωση ελευθερίας του τύπου
• Έμμεση διεξαγωγή εκλογών

Η αρχική αντίδραση του ‘Οθωνα ήταν θετική, μετέπειτα όμως ανακάλεσε και έδωσε το πρωθυπουργικό χρίσμα στον Ανδρέα Μιαούλη χωρίς την διενέργεια εκλογών. Ωστόσο η κίνηση αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μετέπειτα μοναρχία του, διότι αποτέλεσε παράγοντα πολιτικής αστάθειας στη χώρα .

ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ -ΕΚΘΡΟΝΙΣΗΤΟΥ ‘ΟΘΩΝΑ

Με την ήδη προϋπάρχουσα κατάσταση που επικρατούσε στη κυβέρνηση και τη μη αλλαγή της μοναρχίας, δημιουργούνται οι πρώτες προστριβές εναντίων της κυβέρνησης. Το 1862 οι επαναστάτες κατέλυσαν τις δημόσιες αρχές και ζήτησαν την αποπομπή της κυβέρνησης κρίνοντάς την παράνομη. Η κυβέρνηση κατάφερε την αποτροπή του ‘Οθωνα και ήρθε σε διπλωματικές συνομιλίες με τους επαναστάτες όπου τους πρότεινε να αυτοεξοριστούν. Εκείνοι αντί αυτού κατέλαβαν πολεμικό πλοίο και προσπάθησαν να ανατρέψουν το βασιλιά, όμως συλλαμβάνονται κάποιοι φυλακίζονται και κάποιοι μετά από συνεργασία με την κυβέρνηση τους δίνεται πολιτική χάρη.
Ο πρωθυπουργός Μιαούλης παραιτείται και ο Ιωάννης Κολοκοτρώνης γίνεται πρωθυπουργός του ελληνικού κράτους. Ωστόσο ο ‘Οθωνας προσπαθεί να συνεργαστεί με την Ιταλία για να εξεγερθεί εναντίων του Σουλτάνου. Η Αγγλία παρεμβαίνει την τελευταία στιγμή και αποτρέπει το σχέδιο. Τα δεδομένα που έχουν δημιουργηθεί οδηγούν θα λέγαμε σε μια κατάσταση με εσωτερικούς διαξιφισμούς μέσα στη κυβέρνηση και γίνονται ενστάσεις κατά πόσο είναι ικανός ο ‘Οθωνας να ασκεί βασιλεία στο ελληνικό κράτος και κατά πόσο θεωρείται σωστό το πολίτευμα της χώρας να είναι η μοναρχία. Παρ’ όλη την τεταμένη κατάσταση στο ελληνικό κράτος και μέρος της οθωμανικής αυτοκρατορίας να βρίσκεται σε περιοχές της Ελλάδας ο ‘Οθωνας βρίσκεται σε περιοδεία για να αυξήσει την δημοτικότητά του και να μειώσει τις αρνητικές αντιδράσεις των πολιτών. Ωστόσο στην Αιτωλοακαρνανία ξεσπάει αντιβασιλικό κίνημα υπό την ηγεσία του Θ. Γρίβα το οποίο φθάνει ως την πρωτεύουσα. Μέσα σε αυτή την ρευστή κατάσταση οι ξένες δυνάμεις συμβουλεύουν τον ‘Οθωνα να αποχωρήσει από την Ελλάδα. Έτσι στις 23 Οκτωβρίου του 1862 κατέφυγε στο Μόναχο και έπειτα στη Βαμβεργη. Επίσημα ποτέ δεν παραιτήθηκε από τον θρόνο. Πέθαινε στις 26 Ιουλίου του 1867. Μετά από μια μικρή περίοδο διακυβέρνησης ξένων δυνάμεων ορίστηκε βασιλιάς της Ελλάδας ο Γεώργιος ο Α’ από την Δανία και τον βασιλικό οίκο των Γλίξμπουργκ ο οποίος αποδέχθηκε το στέμμα έχοντας την συγκατάθεση των Δυνάμεων. Εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ορίστηκε μονάρχης του ελληνικού κράτους στις 19 Οκτωβρίου του 1863. Τον Μάιο του 1864 στην Ελλάδα παραχωρείται η Ιόνιος Πολιτεία και σταδιακά ξεκινάει μια νέα εποχή για το σύγχρονο ελληνικό κράτος όπου σταδιακά από τη βασιλευομένη μοναρχία η Ελλάδα θα διέλθει στην συνταγματική μοναρχία και θα ανοίξει ο δρόμος για τον θεσμό του κοινοβουλευτισμού και του δικομματισμού στο σύγχρονο ελληνικό κράτος .

Μπορείτε να κατεβάσετε το κείμενο σε μορφή *target="_blank"> pdf

Unless otherwise stated, the content of this page is licensed under Creative Commons Attribution-ShareAlike 3.0 License